نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری حقوق عمومی ،دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی،واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران، ایران.

2 دانشیارگروه حقوق، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی،تهران، ایران.( استاد راهنما و نویسنده مسئول)

3 استادیار،گروه حقوق عمومی و بین الملل،دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی،واحد علوم تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی ،تهران.( استاد مشاور)

چکیده

حقوق اقلیت ها به عنوان یکی از جلوه های بارز حقوق بشر همواره مورد توجه نظام های ملی و بین المللی بوده است. در این پژوهش با استفاده از مفهوم رواداری مفاد اسناد بین المللی و قانون اساسی ج.ا. ایران در حمایت از حقوق اقلیت ها مورد مقایسه تطبیقی قرار گرفته اند. سوال محوری این پژوهش آن است که آیا رویکرد اسناد بین المللی و قانون اساسی ج.ا. ایران به حقوق اقلیت‌ها روادارانه بوده است؟ تحلیل محتوای اسناد حقوق بین الملل نشان می‌دهد مختصات رواداری شامل احترام به شخصیت و حقوق فردی، شناسایی حقوق اقلیت‌ها از سوی دولت‌ها، احترام به تکثرگرایی و تفاوت‌های انسانی، تحکیم اصول حقوق بشر، مقابله با تبعیض و نژادپرستی، آموزش عمومی فرهنگ صلح و مدارا، بستر مناسبی برای حمایت از حقوق اقلیت ها فراهم نموده است.تحلیل محتوای قانون اساسی ج.ا. ایران نیز حاکی است ابعاد حقوق اقلیتها شامل حقوق سیاسی، فرهنگی و اجتماعی؛ اقتصادی و مدنی با رعایت اصول رواداری مد نظر بوده و اصول 12، 13،15، 19، 26 و 64 پشتوانه اصلی آن می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌باشد. با وجود این برای کاربست کامل اصول رواداری، با توجه به مبانی فقهی قانون اساسی لازم است مفهوم حقوق بشر در مباحث علم فقه به صورت جدی راه یابد و بر اساس مفهوم مصلحت سنجی، عنصر زمان و مکان و اجتهاد در اهداف، با رویکرد عمل‌گرایانه از چارچوب تحمل اقلیت‌ها به سوی پذیرش و احترام به اقلیت‌ها، شناسایی همه جانبه و ضمانت اجرای حقوق اقلیت‌ها سوق پیدا کند.

کلیدواژه‌ها