دانش آموخته دکتری تخصصی حقوق کیفری و جرم شناسی دانشگاه تهران
چکیده
مرحلۀ ایرادِ اِتهام به عنوان سرآغاز یا به تعبیری دروازۀ عدالت کیفری، در حقوقِ انگلستان توانسته با بررسی ابتدایی پرونده قبل از اِذنِ تعقیب توسط دادستان ، اقدام مؤثری در عدم ورود پروندههایِ فاقد دلایلِ کافی و برخلافِ مصلحت عمومی بردارد تا صرفاً پروندههایی که میزان محکومیت در آنها بالا تشخیص داده میشود؛ مجال ورود به فرایند کیفری با هدفِ ارتقاء سیستم عدالتِ کیفری و ایجاد یک دادرسی استاندارد پیدا نماید؛ منتها در حقوقِ ایران به دلیلِ تفتیشی بودن نظامِ دادرسی در مرحلۀ دادسرا، مرحلۀ ایرادِ اِتهام تاکنون مورد توجه قرار نگرفته که در حال حاضر با توجه به مزیتهای پیشگفته در حقوقِ انگلستان، تأسیس و پبادهسازیِ مرحلۀای در نظام حقوقیِ ایران تحت عنوان «مرحلۀ ایرادِ اِتهام» همسو با مبانی حقوق بشر اسلامی بعید به نظر نمیرسد. پژوهش حاضر که با روش توصیفی_ تحلیلی تدوین یافته بعد از بررسی موضوع به این نتیجه میرسد که بایستههای ایرادِ اِتهام در حقوق انگلستان شاملِ: دروازۀ عدالتِ کیفری؛ تحکیمِ اصلِ برائت؛ بالابردن ضریبِ رسیدگیِ مُنصفانه؛ کشفِ حقیقت در وادی ایرادِ اِتهام؛ تعدیلِ پارادایمِ اطلاقگرایانۀ حقوقِ کیفری و فُرصتدهی برای عدمِ ورود به پروسۀ کیفری میباشد. همچنین جهت تأسیس مرحلۀ ایرادِ اِتهام در حقوق ایران، ضمنِ گردشِ نظامِ دادرسی به سمتِ اتهامی؛ اهتمام به بایستههای مرحلۀ مذکور لازم و ضروی است.
عمرانی فر,عدنان . (1403). بایستههای «ایرادِ اِتهام» در حقوقِ انگلستان و امکانسنجی تأسیسِ آن در حقوقِ ایران. فصلنامه علمی مطالعات حقوق بشر اسلامی, 13(3), 79-108.
MLA
عمرانی فر,عدنان . "بایستههای «ایرادِ اِتهام» در حقوقِ انگلستان و امکانسنجی تأسیسِ آن در حقوقِ ایران", فصلنامه علمی مطالعات حقوق بشر اسلامی, 13, 3, 1403, 79-108.
HARVARD
عمرانی فر عدنان. (1403). 'بایستههای «ایرادِ اِتهام» در حقوقِ انگلستان و امکانسنجی تأسیسِ آن در حقوقِ ایران', فصلنامه علمی مطالعات حقوق بشر اسلامی, 13(3), pp. 79-108.
CHICAGO
عدنان عمرانی فر, "بایستههای «ایرادِ اِتهام» در حقوقِ انگلستان و امکانسنجی تأسیسِ آن در حقوقِ ایران," فصلنامه علمی مطالعات حقوق بشر اسلامی, 13 3 (1403): 79-108,
VANCOUVER
عمرانی فر عدنان. بایستههای «ایرادِ اِتهام» در حقوقِ انگلستان و امکانسنجی تأسیسِ آن در حقوقِ ایران. فصلنامه علمی مطالعات حقوق بشر اسلامی, 1403; 13(3): 79-108.
